پرسش نامه OMSAT را محققان کانادایی برای سنجش آمادگی روانی ورزشکاران تهیه و به کار گرفتند. با توجه به کاربرد روزافزون ترجمه فارسی این آزمون و با توجه به ناشناخته بودن اطلاعات روان سنجی آن در شرایط بوم شناختی ایران، پایایی پرسش نامه OMSAT روی 337 ورزشکار مذکر جوان (30-18 سال) اجرا شد. از محاسبه ضریب آلفای گرونباخ به منظور تعیین پایایی استفاده شد. در نتیجه مشخص شد که در این پرسش نامه بین پرسش هایی که تعیین هدف (0.4775) و تمرکز مجدد را می سنجد (0.5372) هماهنگی درونی کم تر از حد مطلوب بود. هماهنگی درونی بین پرسش هایی مطلوب بود که باورها (0.6892)، التزام (0.7525)، فشار روانی (0.7846)، انرژی (0.7594)، ترس (0.7555)، آرامش (0.7072)، تصویرسازی ذهنی (0.7966)، تمرین ذهنی (0.8510)، تمرکز (0.7806) و طرح ریزی مسابقه (0.8084) را می سنجد. سؤال های 3،5،9،37،44،56،57 و 63 ضریب پایایی پایین داشت و به بازنگری احتیاج دارد. نتایج؛ استفاده از ترجمه فارسی ابزار سنجش آمادگی روانی ورزشکاران اوتاوا راو منوط به احتیاط و رعایت اصلاحات می داند. .  

ابزار سنجش آمادگی روانی اوتاوا (Ottawa Mental States Assessment Tool) از جامع ترین آزمون های آمادگی روانی ورزشکاران است که بویژه به منظور استفاده در ورزش ساخته شده و آزمودنی را در سه حیطه شناختی، رفتاری و عاطفی می سنجد، اما اطلاعات روان سنجی زیادی از آن در دسترس نیست و احتمالا روان سنجی هایی که با استفاده از این پرسشنامه به عمل می آید، بدون رجوع به اصل پروتکل صورت می پذیرد. با توجه به ناشناخته بودن اطلاعات روان سنجی این آزمون در شرایط بوم شناختی ایران، روایی پرسشنامه OMSAT بر روی 300 آزمودنی مذکر جوان (18-30 سال) اندازه گیری شد. به منظور تعیین روایی و تشخیص عوامل زیربنایی آزمون و نیز تعیین ساختار ساده آن، از روش رایج تحلیل مولفه های اصلی (PC) و چرخش واریماکس استفاده شد. نتایج نشان داد که در این سیاهه، عناصر در برگیرنده پرسش ها از دوازده عامل ادعا شده اشباع شده بود. نتایج، استفاده از ترجمه فارسی سیاهه نیمرخ حالات خلقی را در پژوهش ها و زمینه های کاربردی تایید می کند.

سابقه و هدف: از آن جا که عمل جراحی تجربه استرس زایی برای بیماران است و اضطراب جراحی می تواند باعث بروز نشانه هایی هم چون افزایش ضربان قلب، بالا رفتن فشار خون و در نتیجه خون ریزی و عوارض بعد از عمل جراحی گردد، کاربست شیوه های کاهش اضطراب، به ویژه در کودکان، امر مهمی به نظر می رسد. لذا این مطالعه با هدف بررسی اثر آمادگی روانی بر کاهش علائم اضطراب ناشی از جراحی در کودکان انجام شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه نیمه تجربی در بیمارستان شهید بهشتی همدان، 30 کودک با سن 6 تا 12 سال شامل 12 دختر و 18 پسر با متوسط سنی 8.17 (SD=1.82) که برای یکی از عمل های ارولوژیک آماده می شدند، به طور تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند و برنامه آمادگی روانی پاول برای گروه آزمون اجرا گردید. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه جمعیت شناختی، پرسش نامه اضطراب هامیلتون و برگه ثبت علایم حیاتی شامل میزان فشار خون سیستولیکی، دیاستولیکی و تعداد نبض بود.یافته ها: نتایج به دست آمده از تحلیل واریانس چند متغیره (مانوا) نشان داد که آمادگی روانی به طور معناداری باعث کاهش اضطراب جراحی در کودکان شده است. کودکانی که در گروه آزمون بودند نسبت به گروه کنترل، قبل از عمل جراحی اضطراب کم تری داشتند.نتیجه گیری: روش آمادگی روانی برای جراحی می تواند به عنوان شیوه ای موثر در کاهش اضطراب جراحی در کودکان در تمام بیمارستان های کشور به کار گرفته شود.

هدف از این تحقیق بررسی رابطه بین آمادگی جسمانی و آمادگی روانی دانشجویان پسر و دختر ورزشکار و غیر ورزشکار دانشگاه تهران بود. آزمودنی های تحقیق را 80 دانشجوی داوطلب پسر و دختر از دانشکده های مختلف دانشگاه تهران تشکیل می دادند که به طور تصادفی انتخاب شدند. 20 نفر از این دانشجویان پسر ورزشکار و 20 نفر دختر ورزشکار، 20 نفر پسر غیر ورزشکار و 20 نفر دختر غیر ورزشکار بودند. این دو گروه تحت تمرینات آمادگی جسمانی و آمادگی روانی قرار گرفتند. برای بررسی آمادگی جسمانی آزمودنی ها آزمون های دوی 800 متر استقامت، بارفیکس، پرش عمودی، دوی چابکی 9×4 متر، دراز و نشست اصلاح شده در 1 دقیقه و 45 متر سرعت را انجام دادند و همزمان با آن این آزمودنی ها برای بررسی آمادگی روانی پرسشنامه هایی را از آزمون SASI پرکردند که شامل 60 سوال و هر سوال 1 تا 5 امتیاز داشت. پس از تجزیه و تحلیل نتایج مشخص شد که بین آمادگی جسمانی و آمادگی روانی در دانشجویان پسر ورزشکار ارتباط معنی داری وجود دارد ، اما بین آمادگی جسمانی و آمادگی روانی دانشجویان پسر غیر ورزشکار ارتباط معنی داری وجود ندارد. همچنین بین آمادگی جسمانی و آمادگی روانی دانشجویان دختر ورزشکار ارتباط معنی داری مشاهده نشد. اما بین آمادگی جسمانی و روانی دانشجویان دختر غیر ورزشکار ارتباط معنی داری وجود داشت.

هدف: هدف از تحقیق حاضر بررسی نقش آمادگی روانی بر انسجام تیمی و موفقیت تیم های فوتبال دانشجویی بود. روش شناسی: روش تحقیق توصیفی-همبستگی بود که به روش میدانی انجام شد. جامعه آماری این تحقیق شامل، کلیه فوتبالیست های شرکت کننده در مسابقات قهرمانی دانشجویان کشور بود (N=165) که در نهایت 142 نفر به عنوان نمونه آماری تحقیق انتخاب شدند. در تحقیق حاضر از دو پرسشنامه توماس (1999) جهت ارزیابی آمادگی روانی و پرسشنامه کارن (1985) برای اندازه گیری انسجام گروهی و موفقیت استفاده گردید. داد ه ها با بکارگیری آزمون های آماری آنوا و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شدند؛ همچنین برای بررسی تفاوت بین خرده مقیاس ها از آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که تفاوت معناداری در خرده مقیاس های آمادگی روانی شامل، خودگویی (Sig=0/001، F=6/58)، تصویرسازی ذهنی (Sig=0/038، F=5/37)، کنترل عواطف (Sig=0/016، F=4/62) و سطح آرامش (Sig=0/019، F=5/60) بین تیم های موفق و تیم های ناموفق وجود دارد؛ اما در سایر خرده مقیاس ها تفاوت معناداری مشاهده نگردید. در بین تیم های موفق و کم موفق نیز فقط در خرده مقیاس های خودگویی (Sig=0/001، F=6/58) و تصویرسازی ذهنی (Sig=0/004، F=6/71) تفاوت معناداری مشاهده گردید؛ همچنین نتایج آزمون نشان داد با اینکه بین برخی از خرده مقیاس های مهارت روانی با انسجام تیمی رابطه معناداری وجود ندارد، اما در نهایت رابطه مستقیمی بین میزان انسجام تیمی و مهارت های روانی کنترل عواطف مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر که بیانگر نقش خرده مقیاس های مهارت روانی در تحکیم و تداوم انسجام تیمی و در نهایت موفقیت تیم ها بود، مربیان باید به منظور بهبود و توسعه سطح آمادگی روانی ورزشکاران که در نهایت منجر به ارتقاء عملکرد و اجرا می شود، از تکنیک مهارت های مدل دو و چهار عاملی سلسله مراتبی خودگویی کالوت و کاردنوسو و گفتار درونی مثبت لو ویگوتسکی، کنترل عواطف (توقف، خودگویی، بروز، توجه و موفقیت)، تشویق زبانی، تصویرسازی ذهنی، مرور ذهنی و آرامش دهی بنسون و جاکوبسن، بهره ببرند.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی توانمندسازی روانی-اجتماعی بر خودکنترلی در دانش آموزان با آمادگی به اعتیاد انجام گرفت. روش: روش تحقیق حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر هنرستان های (دو هنرستان) شهر چالوس در سال تحصیلی 97-1396 تشکیل دادند. برای انتخاب نمونه ابتدا پرسشنامه ی آمادگی به اعتیاد بر روی تمامی دانش آموزان دو هنرستان اجرا شد. سپس از بین دانش آموزانی که در پرسشنامه ی آمادگی به اعتیاد زرگر نمره ی بالایی کسب کرده بودند، 40 دانش آموز به صورت تصادفی انتخاب شده و به طور تصادفی در گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگزین شدند. به گروه آزمایش، 8 جلسه ی یک و نیم ساعته برنامه ی توانمندسازی روانی-اجتماعی ارایه شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ی آمادگی به اعتیاد زرگر (1385) و پرسشنامه ی تجدید نظرشده ی خودکنترلی گراسمیک، تایتل، براسیک و امکلو (1993) استفاده شد. داده ها از طریق آزمون آماری کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که توانمندسازی روانی-اجتماعی بر خودکنترلی در دانش آموزان با آمادگی به اعتیاد اثربخش بود و توانمندسازی روانی-اجتماعی باعث افزایش معنادار خودکنترلی در دانش آموزان با آمادگی به اعتیاد گروه آزمایش نسبت به دانش آموزان با آمادگی به اعتیاد گروه کنترل شد. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که توانمندسازی روانی-اجتماعی نقش مهمی در افزایش خودکنترلی دانش آموزان با آمادگی به اعتیاد دارد.

آسیبهای ناشی از فعالیتهای نظامی در زمان جنگ و صلح؛ افراد نظامی، خانواده ها و جوامع آنها را تحت تاثیر قرار می دهد. در این راستا آمادگی کامل نیروها یک مفهوم در حال ظهور است که به عنوان یک وضعیتی تعریف شده که در آن فرد، خانواده و سازمان می تواند در هر شرایطی به سلامت و عملکرد مطلوب برسد. آمادگی کامل رزم با الزام به یکپارچگی مولفه های آن در ذهن و جسم محقق می شود که میتواند در شرایط جنگ و صلح کاربرد داشته باشد. در دسته جسم؛ آمادگی جسمانی، تغذیه، پزشکی، محیطی و در دسته ذهن؛ آمادگی روانی، معنوی، رفتاری و اجتماعی قرار می گیرد. آمادگی جسمانی؛ از طریق انجام تمرینات استقامتی، پویایی، قدرتی و انعطاف پذیری محقق می شود که بخشی از فرهنگ نظامی گری است. آمادگی تغذیه؛ به ارائه و مصرف مواد غذایی در مقادیر، کیفیت و نسبت کافی برای حفظ عملکرد ماموریت و محافظت در برابر بیماری یا آسیب اشاره دارد. آمادگی پزشکی؛ به عنوان آسودگی سلامت روانی و جسمی عمومی، با معیارهای پزشکی تعیین می شود. آمادگی محیطی؛ به عنوان توانایی انجام وظایف خاص ماموریت در هر محیطی بویژه محیط های پر استرس اعزام و جنگ تعریف می گردد. آمادگی روانی؛ به عنوان یکپارچگی و بهینه سازی توانایی های ذهنی، عاطفی و رفتاری تعریف می شود تا بهینه سازی عملکرد افراد نظامی حاصل شود. آمادگی معنوی؛ گرچه به باور برخی، جدا از دین و مذهب تلقی می شود، با این وجود برای اطمینان از آمادگی مطلوب نیروها، با بهبود روحیه و بازیابی پس از جراحات مرتبط با جنگ است. نقش آمادگی رفتاری در آمادگی نظامی، از جمله سوء مصرف مواد (تنباکو، الکل، و مواد مخدر غیرقانونی) و رفتارهای روان شناختی مرتبط با مشکلات اضافه وزن و خواب می باشد. آمادگی اجتماعی؛ اغلب به صورت استعاری بکار می رود، و به ماهیت و کیفیت پیوندهای احساسی دوستی، تمایل، مراقبت و نزدیکی در میان افراد گروه نظامی اشاره دارد. علاوه بر مولفه های ذکر شده، نقش آمادگی شغلی، که شامل حوزه های استرس و تأثیرات اجتماعی و استرسورهای محیطی فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی می باشد و همچنین آمادگی خانوادگی بعنوان مفهومی برای توسعه و هماهنگی برنامه ها و منابع خانواده محور، در جهت کاهش هزینه ها و ارتقا کلی عملکرد و سلامت خانواده می باشد، نیز در مطالعه حاضر ارائه شده است. برای رسیدن به آمادگی کامل رزم، فرد نظامی و فرمانده نیاز به یک رویکرد یکپارچه و ساده برای پایش و ارائه تغییرات لازم برای انعطاف پذیری و بهینه سازی عملکرد دارند. در حال حاضر کاملا مشخص است که اگر افراد نظامی برای حفاظت از آزادی و امنیت مردم و میهن حضور دارند، مسئولین نیز باید فراتر از ایده سادهء داشتن یک جسم سالم برای آن فرد نظامی به یک دید کلی تر از سلامت و آمادگی، که شامل ذهن و جسم اوست، حرکت کنند.

نظر به کاربرد روزافزون آزمون آمادگی روانی انستیتوی ورزش استرالیای جنوبی( SASI Psych ) برای سنجش مهارت های روانی ورزشکاران ایرانی، محقق بر آن شد تا روایی و پایایی این پرسشنامه را بسنجد. به این ترتیب، روی 337 نفر ورزشکار درجه یک کشور اجرا شد. نتایج نشان داد : در پرسشنامه SASI Psych بین پرسشهایی که انگیزش را می سنجد، هماهنگی درونی وجود داشت و این هماهنگی بین پرسشهایی که تمرکز، کنترل حالت های روانی، اعتماد بنفس، تصویر سازس ذهنی و هدفمندی را می سنجید نیز موجود بود. ضریب آلفای گرونباخ در عامل انگیزش 0.7774، در عامل تمرکز 0.7599، در عامل اعتماد بنفس 0.7033، در عامل کنترل حالت های روانی 0.6901، در عامل تصویر سازی ذهنی 0.8923 و در عامل تعیین هدف 0.8224 بود. پرسش های 6، 27 و 38 پایایی نامطلوبی داشت و به بازنگری احتیاج دارد. اصلاح سه پرسش فوق پیشنهاد شده است. در این پرسشنامه عناصر در برگیرنده پرسش ها از شش عامل فوق اشباع شده بود؛ به این مفهوم که در عوامل اصلی روایی وجود داشت و سوال های پرسشنامه برای سنجش مولفه های ادعا شده مناسب بود.